مفتتح كتاب بعد از سپاس و شكر ملك لم يزل و حمد و ثناى احمد مرسل ، چنين مىگويد محرّر اين فصول و مقرّر اين اصول ، اعجز خلق اللّه و اضعف عباده و احوجهم الى غفرانه محمّد بن على بن محمّد بن حسين بن ابى بكر الشّبانكاره‌اى - احسن اللّه اموره و احسن عواقبه - كه ميل خاطر اين مسكين از ايام صبى و عهد طفوليت ، باز سوى علم و علما و جانب حكما و فضلا بودى ، و اكثر اوقات به مجالست [ 11 ] شريف و محاورهء لطيف ايشان مصروف داشتى ، و خلاصهء حيات زمان [ را ] صحبت جان‌پرور اين طايفه دانستى ، و در محفل فضلا و مجمع بلغا حاضر گشتى ، و از خرمن بحث و درس خوشه چيدى ، و به مقتضاى « الناس كلّهم هالكون الّا العالمون » با اين قوم طريق استفادت مسلوك داشتى ، و در جوار عطّار مقام ساختى تا مشام او از فوايح آداب و روايح هنر خالى و خاوى نماند . و يكى از نتايج صحبت اين جمع يعنى ، شعر : مصابيح الانام بكلّ ارض * هم العلماء ابناء الكرام زيّن اللّه عراض الارض بجمال فضلهم آن است كه روشن و مبرهن شد و معلوم و مبيّن گشت كه اين معبر قبيح - اعنى خاكدان دنيا - عالم غرور است نه سراى سرور ، و منزل گذار و مرحلهء فرار است نه مقام قرار ، و هركس كه در او يادگارى نگذاشت و نامى